Luke 19: Diokletian

 

I år feirar Würmstuggus julekalender statsmakta, vårt vern mot lovløyse og barbari, og især hennar overhovud. Me tek for oss kongar og keisarar (og kan hende ei og anna dronning) gjennom 25 hundreår, Kvar dag fram mot jul opnar me ei luke som me vonar vil opplyse, underhalde og bidra til den tiltagande julestemninga i dei tusen heim.

Luke 19: Diokletian

Romersk keisar 284-305

Eg sver ved Jupiter, Mars og alle dei andre gudane som framleis ikkje har stukke av: Diokletian var ikkje ein redningsmann. Han var ein jævla katastrofe.

Rom var i trøbbel, ja.
Men det trong ikkje ein maktsjuk reformfantast som trudde løysinga på alt var meir kontroll, meir skatt og fleire keisarar enn det finst fungerande hjerneceller i senatet.

 

JO FLEIRE KOKKAR, JO MEIRE SØL

Kven i helvete såg på Romarriket og tenkte:
«Dette treng ikkje éin keisar. Det treng fire ego i purpur som alle krev lydnad.»

No har me:

- éin keisar som bestemmer

- éin som later som han bestemmer

- og to som berre ventar på borgarkrig

Og eg?

Eg betaler for alle saman.

 

SKATTANE ET MEG LEVANDE

Eg har betalt skatt før.
Men dette? Dette er rein jævla økonomisk valdtekt.

Kvar einaste åker blir målt. Kvar einaste sekk telja.
Ein embetsmann med null livserfaring fortel meg kva eg «skyldar staten».
Om eg ikkje kan betala? Vel, synd for meg. Staten treng pengane til ein ny statue av Diokletian der han ser klok ut.

 

PRISKONTROLL, DIN IDIOT

Og så kjem kronjuvelen av dumskap:
maksprisar.

«Ingen får ta meir enn dette!» seier keisaren.
Så sluttar folk å selja.
Kven kunne ha forutsett det, din forbanna geni?

Brød finst ikkje. Kjøt finst ikkje.
Men lovene? Dei finst i overflod.

 

KEISAREN ER NO EIN LEVANDE GUD (JÆVLA PRAKTISK)

Før kunne ein i det minste mumla litt om keisaren på vertshuset.
No?
No må du bukka, knele og lata som om han er sendt frå himmelen sjølv.

Han sit bak fløyel og seremoniar, stinkar av røkelse og makt, og kallar dette «orden».
Eg kallar det eit despotisk sirkus.

 

RELIGIØS PANIKK OG BLOD

Og så, fordi han ikkje var paranoid nok, bestemte Diokletian seg for at kristne var årsaka til alt.
Klart dei er det. Det er alltid nokon andre sin feil.

Så no brenn me bøker.
Stenger kyrkjer.
Tvingar folk til offer eller død.

Alt for å blidgjera  gudar som openbert ikkje gir ein einaste forbanna denar.

 

«MEN HAN HELD GRENSENE», SEIER DEI

Ja, flott.
Grensene held.

Synd berre at livet innanfor dei er eit helvete av skatt, frykt og papirarbeid.
Kva faen er poenget med eit imperium som står støtt, når alt inni det er råttent?

 

OG SÅ FORSVANN HAN

Det som verkeleg gjer meg rasande?

Han stakk av.

La att eit system ingen forstår.
Tvinga andre til å abdisera.
Og flytta heim til eit jævla palass ved sjøen for å dyrka kål.

Kål.
Eg et mold.

Fjodor Larsson