Gå til hovedinnhold

Nakensymjing om hausten: Demiurgiske samtalar under morgonsola (del 6)


Seks.

Maron og Vaxos foran ei gamal eik. Sjølv om det ikkje er vinter, er treet utan lauv.

Vaxon. (står med ei grein i handa)

Denne greina er ikkje lenger ein del av treet.

Maron. 

Nei, men ein gong var ho det. Ho bar lauv som ei mor ber born. 

Vaxos.

No er ho naken. 

Maron.

Om eg hugsar rett, har ikkje dette treet bore lauv på mange år. Det må vere gamalt. Eller sjukt. Får eg sjå?

Vaxos. (rekker Maron greina) 

Her.

Maron.

Ja, sjå her. Dette kvite er ein sopp som sakte drep treet. Fyrst dei øvste greinene, sidan dei lågare. Til slutt stammen. 

(studerer greina lenge)

Sjå her.

Vaxos.

Kva?

Maron.

Ein mark.

(fører marken mot munnen)

Vaxos.

Kva er det du gjer, Maron?

(Maron et marken)

Vaxos.

Sei meg, kvifor et du marken, Maron? Når eg let at auga ser eg for meg at verda er eit skodespel, og at me alle er skodespelarar. Marken òg. Sjå på denne scena. Er det ikkje noko kunstig over alt du ser her? (peikar) Eg synest det er som om alt berre er ein kopi av seg sjølv.

Maron.

Kan hende verda er ein kopi, men ho er også alt me har. Kven veit kor homkjem frå? Kven er du? Ein skugge?

Vaxos.

I går såg eg ein kingel som åt ei fluge. Fluga måtte ha hange fast i kingelveven lenge, for ho hadde mista all vilje til å leve. Det var som ho såg på døden med lengsel og håp. Eg undrast kva eg er, ein kingel eller ei fluge?

Maron.

Som ung var eg ei fluge. Eg flaug dit merksemda drog meg. Eg var rask og svolten på livet, og ottastst knapt noko under sola. No er eg kingelen som ventar... og ventar...

Vaxos.

Eg tenkte på fluga heile dagen. Kva om eg endar som ho? Set eg meg fast i noko eg ikkje kjem bort frå snart?

Maron.

Ja?

Vaxos.

Eg meiner - set eg meg fast i noko eg trur eg kan kontrollere. Set eg meg fast, og går til grunne? Er eg i ferd med å gå til grunne? Maron, hald meg!

Maron. (omfamnar Vaxos)

Du går ikkje til grunne, Vaxos. 

Vaxos.

Nokre gongar kjenst det som eg er eit ekko. Ein gjenklang av noko nokon har sagt ein gong for lenge sidan. Noko utan rotfeste og konsekvens. Og nokre gongar let eg att auga berre for å sjå... Men eg ser ingen ting. Ingen ting, Maron!

Maron.

Eg ser deg.

Vaxos.

Gjer du?

Maron.

Eg ser deg, Vaxos. Og du ser meg.

Vaxos. (frigjer seg frå famntaket)

Nokon gongar trur eg at et ser deg, men alt eg ser, er noko som liknar deg. Og når eg tenkjer etter, liknar du ikkje heller. 

Maron. (plukkar opp ein stein frå bakken)

Denne steinen er alt som er att.

Vaxos.

Alt?

Maron.

Alt som er att.



Illustrasjon: William-Adolphe Bourguereau






Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Hatpropaganda i skolebibliotekene

  Vi har mottatt et foruroligende brev fra en av våre lesere. Vi publiserer det i uavkortet form.  Kjære Würmstuggu Jeg er en kjærlig forelder til en 15-åring som går på ungdomsskolen. Her om dagen kom hen hjem og fortalte noe som rystet vår lille familie langt inn i ryggmargen. Dette hendte mens klassen var på biblioteket for å finne en bok å lese. Mens vår unge skoleelev gikk der mellom bokhyllene på jakt etter lesestoff, fikk hen øye på noen bøker hen har hørt meget om, men aldri lest. (Vi er påpasselige med å gi hen egnet litteratur med gode verdier.) Der stod nemlig «Harry Potter»-bøkene av J.K. Rowling i all sin fargerike, forlokkende prakt. Her må noen ha sovet i timen, tenkte vi, for ingen som følger med i nyhetsbildet kan vel ha unngått å få med seg at Rowling er en moderne hatprofet som sprer sin giftige transfobiske propaganda ikke bare på «sosiale medier», men også gjennom disse tilsynelatende harmløse barnebøkene og de filmene de er basert på. Da vårt barn konfronterte bib

Rasehets i NRK

  En ting mange ikke er klar over, er at japanske gameshow av den særegne typen som nylig ble parodiert på NRK, har dype røtter i japansk tradisjon. De eldste variantene av denne underholdningsformen kan dateres helt tilbake til 700-tallet, og mye tyder på at de er enda eldre enn det.  Disse gameshowene utgjør en inngrodd del av den japanske kulturen og spiller en grunnleggende rolle for enhver japaners identitet og selvforståelse. Og dette gjelder ikke bare japanere. Japans enorme påvirkning på andre østasiatiske kulturer gjennom århundrene har ført til at det japanske gameshowet også med tiden har blitt en del av folkesjelen i land som Korea, Kina, Vietnam, Laos, Kambodsja, Thailand og Mongolia, medregnet disse nasjonenes diasporaer på andre kontinenter og ellers alle som har en eller annen genetisk forbindelse til disse folkene. Derfor er det beklagelig at NRK har tillatt seg å angripe denne essensielle delen av den østasiatiske raseånd på denne måten.  Würmstuggu berømmer derfor at

Du vil ikke gjette hva redaktøren har lest

  Det har, kanskje ikke så veldig overraskende, gått endel i western her i det siste. Jeg selvfølgelig lest det siste Tex Willer , altså nummer 681, som inneholder tredje episode av historien som ble innledet i nr. 679. I tillegg har jeg lest et par Morgan Kane -bøker. Her skal jeg skrive litt om hvordan disse verkene stemmer overens med de kvaliteter jeg mener et genretypisk heltenarrativ med handling fra Den nye verden i annen halvdel av 1800-tallet bør inneha. I Tex Willer nr, 681 befinner våre venner seg fortsatt i Guatemala, der det er politisk kaos etter president Barrios’ død, og en bande, eller snarere en dødskult, bestående av indianere som går under navnet «La negra muerte» (som også er tittelen på denne episoden) sprer frykt i landet. Banden holder til i noen gamle maya-ruiner (Tikal, etter hva jeg kan se), hvor de blant annet bedriver menneskeofringer. Det blir selvsagt endel action i disse eksotiske omgivelsene, samtidig gjør gamle-Kit og unge-Kit seg kjent med en amerika