Gå til hovedinnhold

Når borna græt



Powerballaden var ei av dei mest særmerkte musikalske uttryksformene innan tungrocksjangeren på 1980-talet. Dei ga dei elles så hardtslåande banda eit høve til å vise seg frå ei mjukare, meir emosjonelt ladd side. På overflata skil White Lions "When the Children Cry" seg ikkje særleg frå dei typiske powerballadane, i alle fall ikkje musikalsk. Songen fylgjer ein ganske standard mal når det gjeld komposisjon og arrangement. Men teksten er noko radikalt anna. Her har me nemleg å gjere med ein song som postulerer eit ganske aparte syn på statsmakt og religion. Ja, ein kan seie at dette er ein songtekst som står med både beina godt planta i den kristenanarkistiske tradisjonen. Det er tydeleg at gutane i White Lion kjenner sin Tolstoj, for her går det politiske og det sakrale opp i ei høgare sameining. 

Teksten er ein monolog retta mot lite barn som er tildelt eit oppdrag av verdshistoriske dimensjonar. "Du må vise veg/til ein betre dag/For du vart fødd/for at heile verda skulle sjå/at me alle kan leve/i fred og kjærleik." Me ser klart at det ikkje er eit kva som helst barn det er snakk om her, men om sjølvaste Messias. Vidare ser me at dette barnet skal bane veg for ei verd utan statsmakt og krig, der heile verda skal vere samla under Gud. Der er nærliggjande å tenkje seg at det er ein av dei heilage tre kongar som snakkar til Jesus-barnet. Som representant for statsmakta har han innsett at tida hans er forbi. Dette barnet er kimen til ei statslaus verdsordning som på sikt vil vere reinsa for krig og vondskap. Den elegiske melodien berre understrekar melankolien ein verdsleg herskar naudsynleg må kjenne for ei slik verd. Samstundes skjønar han at det faktisk er rett at krig og vondskap ikkje hadde funnest om det ikkje hadde vore for Staten.

Det er skrive mange tungrocktekstar om fridom. Det autonome, fridomselskande og ikkje sjeldan hedonistiske mennesket har vore eit ideal innan rocklyrikken sidan 1950-åra. Men at ein trekk dei politiske konsekvensane så langt som her, og att på til knyttar dei opp til det bibelske Messias-håpet, er framleis sjeldan kost.

Her er songteksten i nynorsk gjendiktning:

Vesle barn,
tørk auga dine.
Korleis kan eg forklare
frykta du kjenner inni deg.

For du vart fødd
inn i ei ond verd
der mann drep mann
og ingen veit kvifor.

Kva har det vorte av oss?
Berre sjå kva me har gjort.
Alt som me har øydelagt,
må du bygge opp att.

Når borna græt,
lat dei vete at me har prøvd.
For når borna syng,
byrjar ei ny verd.

Vesle barn,
du må vise veg
til ein betre dag
for alle dei unge.

For du vart fødd
for at heile verda skulle sjå
at me alle kan leve 
i fred og kjærleik

Utan presidentar
vil krigane ta slutt.
Ei sameint verd
under Gud.



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Hatpropaganda i skolebibliotekene

  Vi har mottatt et foruroligende brev fra en av våre lesere. Vi publiserer det i uavkortet form.  Kjære Würmstuggu Jeg er en kjærlig forelder til en 15-åring som går på ungdomsskolen. Her om dagen kom hen hjem og fortalte noe som rystet vår lille familie langt inn i ryggmargen. Dette hendte mens klassen var på biblioteket for å finne en bok å lese. Mens vår unge skoleelev gikk der mellom bokhyllene på jakt etter lesestoff, fikk hen øye på noen bøker hen har hørt meget om, men aldri lest. (Vi er påpasselige med å gi hen egnet litteratur med gode verdier.) Der stod nemlig «Harry Potter»-bøkene av J.K. Rowling i all sin fargerike, forlokkende prakt. Her må noen ha sovet i timen, tenkte vi, for ingen som følger med i nyhetsbildet kan vel ha unngått å få med seg at Rowling er en moderne hatprofet som sprer sin giftige transfobiske propaganda ikke bare på «sosiale medier», men også gjennom disse tilsynelatende harmløse barnebøkene og de filmene de er basert på. Da vårt barn konfronterte bib

Würmstuggu avslører: Vi trollet nyhetsbildet

  Den observante Würmstuggu -leser har nok fått med seg at vi ved enkelte anledninger har prøvd oss på den humoristiske genren «satire» i det siste. Vi innrømmer gjerne at vi har har latt oss inspirere av komikeren Andrew Doyles hyperwoke figur «Titania McGrath» . «Titania» var i utgangspunktet en parodikonto på Twitter, men har etterhvert også blitt spaltist i diverse publikasjoner, særlig Spike , og har dessuten gitt ut et par bøker.  Vi hadde også lyst til å lage figurer som kunne oppfattes som virkelige personer og levde et eget liv utenfor Würmstuggus spalter. Den siste tiden tiden har det pågått en debatt om fenomenet kanselleringskultur, altså forsøk på å frata folk jobben basert på meninger de gir uttrykk for. Dette er noe vi i redaksjonen har opplevd selv. Vi har lagt merke til at folk som støtter slike kanselleringsforsøk, vanligvis ut fra et «woke» venstreradikalt ståsted, som regel benekter at slikt finner sted, i hvert fall her i Norge. Derfor tenkte vi at dette kunne dan

Fra Würmstuggus postkasse: Om språket, historien og Instagram-antirasismen

  Vi har mottatt et brev fra en av våre lesere: Kjære Würmstuggu Jeg er en pensioneret Skolemand der undres: Hvad er Eders Syn paa den moderne antirasistiske Bevægelse slik den har manifestert sig i den offentlige Debat de senere Aar? Er I paa Parti med Fremtiden, eller tilhører I det socio-økonomiske Bundfald der kaldes «hvite, privilegerte Gubber»? De der bad Mig skrive dette Brev, opplyste Mig om at I tidvis publiserer meget avancered Stof der vanskeligt laar sig processere af unge Sind samt Sindene til eldre Borgere der plages af noget der visstnok kaldes «intellektuell Ladskab». Kan De venligst give Mig et svar paa dette? Med venlig hilsen «Pensioneret Skolemand» Redaktør Dalberg svarer: Jamal Sheik fikk mye oppmerksomhet for et års tid siden da han via sin Instagram-konto « rasisme_i_norge » kritiserte TV Norges fjernsynsserie « Nissene over skog og hei » for å ha med en «rasistisk» figur, Espen Eckbo s «Ernst Øystein», og sågar klarte å få strømmetjenesten D-Play til å av