Gå til hovedinnhold

Ditt eige hovud skal øydeleggjast


Eg likar å lese skodespel. Lite tekst gjer at dei er fort gjort å kome seg gjennom, og ein slepper å måtte li seg gjennom den plumpe humoren og dei lange pausene som ofte pregar teaterframsyningar. OK, dei trykte orda rører kan hende ikkje kjenslene så sterkt som ei god sceneoppsetjing kan, men replikkane er naknare og meir opne for refleksjon når dei vart lesne enn når dei vert fortolka av eit teaterensemble.

Eg har lese ein del Jon Fosse i det siste. Nokon kjem til å komme har eg allereie skrive omDraum om hausten er eit knakande godt stykke om kjærleik og død. Det har ein litt uortodoks oppbygnad, der ulike scener glir over i kvarandre trass i stor avstand i tid. Historia har eit godt driv, og med dei kunstferdige replikkane gjev Fosse hovudpersonane sine eit ferniss av levd liv og psykologisk dybde, sjølv om dei eigenleg er ganske banale elskarar i ei banal verd. 

Og aldri skal vi skiljast er eit ganske keisamt stykke om lengsel og einsemd. Hovudpersonen, ei lett forskrudd kvinne som saknar eksen, er ein pannekakeflat karikatur som er like uinteressant i slutten av stykket som i starten. Det er sikkert moro og utfordrande for den heldige utvalde å spele hovudrolla på scena, men du kjem ikkje til å sjå meg på benkeradene. Då sit eg heller inne og les...

...Namnet. Dette skodespelet handlar om ei svanger ungjente og guten hennar som oppsøkjer den dysfunksjonelle familien til jenta for å få husvere. Mykje er usagt om forholdet mellom dei og situasjonen dei har hamna i, og lite av substans vert sagt i stykket. Personane snakkar til kvarandre som papegøyar. Når dei seier noko, er det for å seie noko, helst ein variant av noko dei har sagt før. Her handlar det om overflatiske menneske som ikkje klarar å kommunisere, som snakkar forbi kvarandre, eller rett og slett ikkje er intereresserte i å prate med kvarandre. Dette eit realistisk stykke utan dei draumeaktige sekvensane ein finn i dei andre to skodespela. Og replikkane er meir kvardagslege, utan den allegoriske klangbotnen ein finn i t. d. Nokon kjem til å komme (som jo også er ein representant for Fosse-realismen).

Det siste skodespelet vi tek i denne omgangen, er Og natta syng sine songar. Det handlar om eit nybakt foreldrepar i eit forhald som skrantar. Ho er utadvent og elskhugssjuk, han er ein innadvent og talentlaus forfattarspire. Gjennom det halve døgeret handlinga utspelar seg over vert løyndomer avslørt og masker kasta. Her finst parallellar til både Hedda Gabler og Et dukkehjem, men fyrst og fremst er det eit realistisk drama som treff hjarterota på vondest moglege måte. Check it out!

Würmstuggu ynskjer lesarane sine ein god kveld og eit lang liv med kjærleik, pengar og alt det andre ein treng for eit godt liv i Det norske riket.

Illustrasjonar: Fletcher Hanks

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Hatpropaganda i skolebibliotekene

  Vi har mottatt et foruroligende brev fra en av våre lesere. Vi publiserer det i uavkortet form.  Kjære Würmstuggu Jeg er en kjærlig forelder til en 15-åring som går på ungdomsskolen. Her om dagen kom hen hjem og fortalte noe som rystet vår lille familie langt inn i ryggmargen. Dette hendte mens klassen var på biblioteket for å finne en bok å lese. Mens vår unge skoleelev gikk der mellom bokhyllene på jakt etter lesestoff, fikk hen øye på noen bøker hen har hørt meget om, men aldri lest. (Vi er påpasselige med å gi hen egnet litteratur med gode verdier.) Der stod nemlig «Harry Potter»-bøkene av J.K. Rowling i all sin fargerike, forlokkende prakt. Her må noen ha sovet i timen, tenkte vi, for ingen som følger med i nyhetsbildet kan vel ha unngått å få med seg at Rowling er en moderne hatprofet som sprer sin giftige transfobiske propaganda ikke bare på «sosiale medier», men også gjennom disse tilsynelatende harmløse barnebøkene og de filmene de er basert på. Da vårt barn konfronterte bib

Würmstuggu avslører: Vi trollet nyhetsbildet

  Den observante Würmstuggu -leser har nok fått med seg at vi ved enkelte anledninger har prøvd oss på den humoristiske genren «satire» i det siste. Vi innrømmer gjerne at vi har har latt oss inspirere av komikeren Andrew Doyles hyperwoke figur «Titania McGrath» . «Titania» var i utgangspunktet en parodikonto på Twitter, men har etterhvert også blitt spaltist i diverse publikasjoner, særlig Spike , og har dessuten gitt ut et par bøker.  Vi hadde også lyst til å lage figurer som kunne oppfattes som virkelige personer og levde et eget liv utenfor Würmstuggus spalter. Den siste tiden tiden har det pågått en debatt om fenomenet kanselleringskultur, altså forsøk på å frata folk jobben basert på meninger de gir uttrykk for. Dette er noe vi i redaksjonen har opplevd selv. Vi har lagt merke til at folk som støtter slike kanselleringsforsøk, vanligvis ut fra et «woke» venstreradikalt ståsted, som regel benekter at slikt finner sted, i hvert fall her i Norge. Derfor tenkte vi at dette kunne dan

Fra Würmstuggus postkasse: Om språket, historien og Instagram-antirasismen

  Vi har mottatt et brev fra en av våre lesere: Kjære Würmstuggu Jeg er en pensioneret Skolemand der undres: Hvad er Eders Syn paa den moderne antirasistiske Bevægelse slik den har manifestert sig i den offentlige Debat de senere Aar? Er I paa Parti med Fremtiden, eller tilhører I det socio-økonomiske Bundfald der kaldes «hvite, privilegerte Gubber»? De der bad Mig skrive dette Brev, opplyste Mig om at I tidvis publiserer meget avancered Stof der vanskeligt laar sig processere af unge Sind samt Sindene til eldre Borgere der plages af noget der visstnok kaldes «intellektuell Ladskab». Kan De venligst give Mig et svar paa dette? Med venlig hilsen «Pensioneret Skolemand» Redaktør Dalberg svarer: Jamal Sheik fikk mye oppmerksomhet for et års tid siden da han via sin Instagram-konto « rasisme_i_norge » kritiserte TV Norges fjernsynsserie « Nissene over skog og hei » for å ha med en «rasistisk» figur, Espen Eckbo s «Ernst Øystein», og sågar klarte å få strømmetjenesten D-Play til å av